Het nieuwe seizoen staat al trappelend voor de deur. De 1e en 2e Transat 650 race zijn al gevaren. Wij worden nog even vast gehouden. Vast gehouden in de greep van afronden; de verkoop van de ‘oude’ 2win650’s, huis en werk. Ons 758 bootje is nog veilig op geslagen in Concarneau bij de schepper, Maree Haute. En dat is maar beter ook. Elke mogelijke aanleiding wordt gegrepen om te gaan. Tot 1 van ons 2en heel realistisch de ander terugroept; FOCUS op de hier en nu dingen. Want de hier en nu dingen zijn de motor van ons project.
Onze herfst/winter training stond ook in het teken van deze focus. De bank die het ons verdraaid lastig gemaakt, we hadden het geld keihard nodig. De Coldhanded races hebben we gevaren met de 713. Heerlijk gezellig, maar we misten ze wel: die andere Transat bootjes en hun schippers (Inmiddels is daar verandering in gekomen, dus wie weet volgend Coldhanded seizoen een Mini Transat veld?). Ondanks het gemis hebben we ook pracht herinneringen aan de trainingen hier op Hollandse wateren.
Om lichamelijk fit te blijven heb ik me aangemeld bij de Balance factory en sportschool Zazen. Om door middel van Pilates, Zumba en bodyshape in vorm te blijven. Enkelen zie ik kijken, ‘pasjes kan ze niet maar spieren heeft ze wel’. Een ander vraagt hoe ik aan mijn spierballen kom. De derde trekt zelf conclusies ‘je bent zeker turnster met ringen als specialisatie’. Als ik dan uitleg dat ik ze (de spieren) nodig heb om te zeilen trekken mensen toch een vragend gezicht. Dus niet lekker op het voordek in de zon bakken. Nee...
Met mijn werk als (o.a.) theater technicus houd ik mijn spieren ook goed in vorm. Fijn met decor slepen en lampen ophangen. Er is een heuse spierballen wedstrijd tussen mij en actrice Niekie (het is een kleine theatergroep dus sjouwen met zijn allen; 3 in ons geval) door ontstaan.
Eerlijk gezegd heeft mijn cursus Frans eronder geleden, ik miste de Franse motivatie.
Andere zijn weer blij met deze verlaagde Franse motivatie; een Hollandse trainingswinter. “Dus voorlopig blijf je in Nederland. Je moeder is reuze blij! Ze zegt het niet, maar ze heeft het heel zwaar als jij op zee zit.” E-mails, telefoontjes, internet alles wordt in die periode door mijn vader gefilterd.
De auto vond het ook fijn, al die Franse kilometers gaan steeds meer hun tol eisen van het stinkdier.
Ook Sisko, hij mag dan de meest zeewaardige hondenpoten hebben volgens Jan Briek (Waterkampioen). Snorrend lag hij bij de kachel in een mand die niet bewoog of naar zout rook en zonder dat ellendige zwemvest. Maar ja, alles beter dan alleen thuis is en blijft toch zijn motto.
De EHBO training stond ook op ons winterlijstje. Onder het genot van Sander Bakker -grapjes en overtreffende zeemansverhalen. Hoewel de training gericht was op watersport was de trainer toch onder de indruk van de nooit stoppende verhalenstroom van deze, toevallig allen wedstrijd shorthanded zeilers, die niet voldeden aan het gemiddelde van 1 op de 10 mensen die een reanimatie meemaakt in zijn/haar leven.
We zochten haar, de 758, 1 maal op deze winter. Alles hadden we namelijk in het bootje laten liggen, een zeilgarderobe van 8 zeilen, alle lijnen, apparatuur, etc. Op een gegeven moment ging het ons te hard knagen. Ze had langer buiten gestaan dan gepland, misschien was het mastgat niet heel waterdicht, het luik, de ramen. En werden langzaam onze duur gekochte zeilen opgegeten door schimmels. We konden bij de werf logeren.
In de loods naast 2 soortgenoten, te midden van alle voor een winter vergeten schepen, stond ze, alsof we gister waren vertrokken. Degelijk, netjes opgeruimd, kurk droog maar klaar om morgen weg te varen. Samen zaten we een tijdje sprakeloos in het kajuitje. Al onze energie hing er nog. Al onze belevenissen wist ze nog.
En even, heel even kwam de gedachte; ze had het gekund de Transat, zij had het gewild. Zij was er klaar voor.
De boten zijn verkocht! “De 712 was toch jouw boot?” vroeg de nieuwe eigenaar. “Ja”. Daar zou ik het allemaal in gaan doen en beleven. Het is zo niet gelopen... Maar het doet me goed om een gelukkige eigenaar te zien met eigen dromen en doelen voor dit kleine race monstertje. Ysbrand en ik varen samen een proefvaart. “Wat doet ze het goed, die 11 knoopjes” lachend kijken we elkaar aan, we laten haar gaan, het moet.
De winter door, het voorjaar in, krijgen we regelmatig e-mailtjes met de vraag; wanneer komen jullie naar Frankrijk?
We komen eraan...
Christa ten Brinke
Ons wedstrijd schema:
3-juni MAP Ysbrand (of Christa)
13-juni Mini Fastnet Ysbrand en Christa
1000 tocht Christa
1-29aug. SAS (les sables les Azores) Ysbrand (of Christa)
|
